بسم الله الرحمن الرحیم کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام (آیه 26 و 27 سوره مبارکه الرحمن) یعنی: همه انچه که در آن است فانی است و تنها ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقی صحبت چاپ کتاب و ثبت وبلاگ و مقاله و این قبیل چیز ها که می شود با تمام محاسنی که دارد یک نگرانی برای صاحبش ایجاد می کند و آن اینکه مبادا انسان مورد هجوم منیت خویش قرار گیرد و پندارد که کسی است و این افاضات و گفته های نه چندان .... از خودش صادر می شود که این پنداری غلط است و هشدار که هر چه هست از آن آفریدگار دو جهان است و انسان موحد کسی و چیزی و وجودی جز او نمی شناسد و تنها فضل و شرافتی که به این آثار بر میگردد باز به پشتوانه ایجاد یکدلی و دوستی و صمیمیتی است که خودش مار ا بدان سفارش می کند. "و لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم"

چندی پیش در اوایل شهریور ماه 1395 فرزندان مرحوم حسین سروش (نجار زاده) 12 سال پس از وفات ایشان پیش نویس اشعار ایشان را به حقیر برای مقدمه نویسی ، تنظیم و تصحیح جهت چاپ مجموعه اشعار ایشان دادندو برای معرفی این هم ولایتی کا فیست آن مقدمه را بیاورم: "بزرگ بود و از اهالی امروز بود وبا تمامی افق های باز نسبت داشت و رنگ آب و زمین را چه خوب می فهمید... " (سهراب سپهری) چقدر موافق حال اوست ، این شعر سهراب و چقدر صمیمی و مهربان و ساده دل بود و چقدر با مزه شعر می گفت و چقدر موسم پروازش خاص بود شبش شب قدر بود و روزش ضربت خوردن مولای ما و سید اوصیا، علی علیه السلام ارواحنا فداه .شاعر ما چندان اهل تظاهر در مورد مسائل دینی نبود اما ارادت و توجه او به حضرت باریتعالی و همچنین رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم ، حضرت علی علیه السلام ، فاطمه زهرا سلام الله علیها و سایر ائمه معصومین در اشعار وی هویداست که این اشعار را قبل از سایر اشعار آورده ایم. ونشانه تاثیر این ارادت نیز روزها و شب های وفات این ایثارگر دوست داشتنی بود .او در سال 1348 در گوغر از توابع شهرستان بافت به دنیا آمد و در ابتدای سن دبیرستان

یا صاحب الزمان بی تو نمازم را شکسته می خوانم نماز شکسته ام را نشسته می خوانم ! مرحوم حسین سروش (نجار زاده) این فقر من و آن بزرگواری توست این غفلت من و آن عالم لاهوتی توست اینجا سکوت سرد بی خبری و آنجا تجلیات ذات مقدس اینجا سایه حقیقت و آنجا ذات حقیقت اینجا صورتک های مثالی و آنجا تشعشعات ربوبی اینجا خودکشی ارابه های طبیعت است تا رسیدن به عالم جان و آنجا جانان است و جان آفرین و عقب مانده ها را مددی لازم است یا ابا صالح مددی "هوشنگ غضنفری"

شبی در دهساجر تاریکی شب است ومن!آنچه میبینم؛فانوسشیشه اش شکسته استلرزش نوراست زیر سقف دوداندوده ی فانوسچینش درهم اشیاء که مرا میخوانند!سایه لرزان مندرخلاءنور چراغروی دیواری که تارو پودش کاه بودو گل!*******وکاه...یک روز مزرعه بود!ومن اینک درپر کاه؛میبینم مزرعه راکه تا انتهای افق سبز استودهقان را بابیلشوامیدی که به فردا دارد...*******آنچه میشنوم؛زوزه گرگیستدردور دست هادر نوسان صدای بادکه هِیهوهو میخورد به سیم های شاخه ها!وپاره میکند صدای دراز گرگ را...آنچنان که پاره کرد صدای گرگ،رشته ی افکار مقدس مراچه گرگی باید باشد!آریمن طعامی هستم!خاموش شد صدای گرگشاید به امید منمی آید نزدیک*******تکیه داده ام به گونی پر از نخود!زیر پایم تشکی کهنه وخاکی ویکی بالش سختپدرم سالها سر برآن می ساییدویادم می آید یک روزدرجشنواره ی نقاشیهمپای پسرانی خوش تیپ ودخترانی زیبادر شهر...دختری پرسید؛هوشنگ!درآن ده دورآیا سگ هم هست!؟ناگهان شلوارم خاکی شد!*******باز می نگرم درکاهباز می نگرم درخاکواز دیوار میگویمغافل ازاینکه پشت دیوارها ،دیوار میشوم!پشت دیوار ها ماندن سخت است!آریباید رفتتاخداوند دیوارتاخداوند بادتاخداوند خ

یکی از شاعران خوش ذوق آذری در وبلاگ شخصی خودش مطلبی با این عنوان گذاشته و اشعار بسیار زیادی از شاعران در پاسخ به این شعر حافظ آورده است که برای مطالعه بیشتر می توانید به این آدرس مراجعه کنید http://amin-khan.blogfa.com/post-63.aspx تعدادی از سطرهای اولیه این مطلب را آوردم که شعر پایانی مربوط به حقیر می باشد حافظ :اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابه خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا راصائب در جواب حافظ :هر آن کس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشدنه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا رااگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابه خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را شهریار در جواب هر دو :هر آن کس چیز می بخشد بسان مرد می بخشدنه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا راسر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دل ها رااگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابه خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را امیر نظام گروسی در جواب حافظ :اگر آن کرد گروسی بدست آرد دل ما را بدو بخشم تن و جان و سرو پا راجوانمردی به آن باشد که ملک خویشتن بخشی نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا ر

"برای امام زمان" دیری است که فصل پاییز بی تو بودن گذشته و فصل بی برگی زمستان در گذراست و در آستانه این فصل سرد عالم بی خبرانه طلوع خورشید گرم عالم تاب را به انتظار نشسته است ! اما هنوز هوای سرد غریبی اکسیژن تو را دارد وخوشا دلی که در هوای تو اکسید می شود "هوشنگ غضنفری"

نقاشی با این وسیله آشنا و پر مصرف بسیار لذت بخش است وگاهی آثار بسیار زیبایی توسط هنرمندان ثبت می شود

این اثر مربوط به تیر ماه 95 توسط حقیر است